Alexandra Rós og Sigurrós Elísa

Dagurinn í dag er tileinkaður þeim. Fyrir 2 árum þá fæddust þessi 2 ljós sem slokknuðu svo skyndilega en lifa þó enn í hjörtum okkar sem minnast þeirra.

Þær fengu nöfnin Alexandra Rós ( fæddist á undan ) og Sigurrós Elísa ( fæddist klst seinna en systir hennar ). Alexandra Rós var eins og ég ( auðvitað haha ) og Víkingur Atli bróðir hennar er eins og hún. Hún var fyrst og fékk því Alexöndru nafnið því það byrjar á A. Lengi var haldið í vonina að Sigurrós myndi ekki koma því þær voru ekki með sömu legkökuna en klst. seinna eftir fæðingu Alexöndru þá brást sú litla von þegar eftirmynd pabba síns kom í heiminn. Mikið voru þær ólíkar þessar tvíburasystur, svart og hvítt. Þær voru nokkuð stórar, Alexandra var 28 cm og 425 g ( stendur 25 cm á spjaldinu sem við fengum við fæðinguna en við nánari rannsókn var hún mæld 28 cm ). Sigurrós var stærri og þyngri, hún var 30 cm ( 28 við fæðingu ) og 475 g. Þær fæddust kl .8:25 og 9:15 á laugardagsmorgni í herbergi 1 á meðgöngudeildinni eftir 40 tíma hríðar. Sú sem tók á móti henni heitir Sigga og er yndisleg ljósmóðir á meðgöngudeildinni.

Í kvöld er svo kaffiboð fyrir ömmur, afa, systkini okkar og langömmur og langafa.

10 mánaða í dag

Litli Víkingurinn minn er orðinn 10 mánaða. ótrúlegt. Hann er svo mikil dúlla. Hann er þvílíkt sprækur fyrir utan veikindi. Hann er síbrosandi og "talar" á fullu, hefur frá mörgu að segja. Því miður þá skil ég bara eiginlega ekkert af því sem hann segir nema þegar hann segir mamamamamamama og ef hann er reiður þá kemur MAMMA !!! Hann segir líka amma og ava og ohhh hehe.
Hann er farinn að klappa saman lófunum og líka iljunum, vinka ( samt ekki alltaf, oft þegar viðkomandi sem er að fara er farinn hehe ).
Það nýjasta er að brosa rosalega mikið svo það sjáist í tönnslurnar sem eru komnar og kreista aftur augun og krumpa saman nefið eins og sést á myndinni hérna.
Við höfum því ákveðið að baka pönnukökur eða vöfflur í tilefni dagsins og laga til hér heima, hmmm spennandi það síðarnefnda.

Stúlkurnar mínar

Úff það fer að styttast ísskyggilega í 2ja ára "afmælið" þeirra Alexöndru Rósar og Sigurrósar Elísu. 2 ár síðan þær komu í heiminn og yfirgáfu þennan heim. Á þessum tíma fyrir 2 árum voru þær sprelllifandi og spörkuðu í mig af krafti en það átti eftir að breytast hratt innan mánaðar. Þær voru sterkar, spörkuðu í mig fram á seinustu stundu eða þangað til ég hætti að muna í fæðingunni. Ég sakna þeirra á hverjum degi en ég veit líka af þeim þar sem þær passa upp á litla bróður sinn, vaka yfir honum og láta okkur Kidda , mömmu sína og pabba , vita þegar eitthvað bátar á hjá honum. Það hafa svo margar tilviljanir komið upp sem hafa leitt til þess að alvarlegir sjúkdómar hafa komið í ljós hjá honum Víkingi okkar. ótrúlegt alveg hreint. Ég er því fullviss um það að stúlkurnar okkar passa litla bróður sinn vel og eru okkur innan handar með umönnun hans.

Við Kiddi fórum út í kirkjugarð í dag og gerðum leiðið þeirra voðalega fínt og stelpulegt. Krossinn þeirra er reyndar orðinn frekar slitin en vonandi getum við sett hjá þeim fínan og stelpulegan stein. Settum einnig blóm hjá litlum dreng sem liggur nærri þeim og ég þekki mömmu hans , góð kona með ljúfa sál :)

Allt of mikið af ungabörnum sem liggja í kirkjugarðinum þeirra Alexöndru Rósar og Sigurrósar Elísu. Mörg sem liggja hjá ættingjum sínum en önnur sem liggja ein og sér og bíða ástvina sinna. Stúlkurnar okkar liggja saman, man eftir þeim, haldandi utan um hvor aðra eins og systrum sæmir. Ofursætar og fallegar stelpur sem voru teknar of snemma frá okkur. Sigurrós eftirmynd pabba síns og Alexandra svipuð mér. Víkingur Atli er keimlíkur systur sinni Alexöndru, við Kiddi sáum það strax í sónar. Sami munnsvipurinn :) Öll yndsleg börn, börn sem við höfum barist fyrir þótt baráttan hefur átt mismunandi endi og þau eru ekki öll hjá okkur þá eru þau hjá okkur í anda.